Lanak harremanen jolasaz hitz egiten digu. Ezinezkoa da nork bere baitan dena hartzea. Elkarri lotzen eta behatzen dioten pertsonaiak ditu, une bakoitzean zerbait edo norbait izateko eskakizunetik abiatuta. Diego Pazo eta Dácil Gonzálezekin batera, Daniel Abreuk presentziaren inguruko oztopoak eta estrategiak dantzatzen ditu, eta dantzaren hizkuntzaren aukerak eta berezitasunak aztertuz egiten du.

Aukera gisa kontatzen dira, norberaren baitan bizi diren begiratzeko moduen ekosistema erraldoi gisa. Anitza sentitzea, klima desberdinei aurre egin behar diena, ez soilik urtaroei, baita etengabe aldatzen ari diren paisaiei ere.

Polisemikoarekiko interesak hainbat alderditan antzekotasunak aurkitzera garamatza, ez soilik naturarekiko, baita gizarte- eta teknologia-ekosistemekiko ere. Gorputz bizi bat erakusten da, berau habitat baten neurrigabetasunaren aurrean. Bertan, gorputzak bere burua babesteko joera du agerian jartzen den bitartean, defendatzen gaituzten eta, azkenean, beharbada definituko gaituzten hormekin.

John Berger-ek dio: “Naturak, geografiak eta klimak hirietatik kanpo dute beren indar gorena, inpaktu-ahalmen handiena; horrek ezartzen ditu zerumugak. Hirien barnealdean, bistarik ez duen dorre batean bageunde bezala, ez dago zerumugarik (...). Oihanaren norabidea emankorra da, politeista, hilkorra. Basamortuen norabidea zorrotza da, lerro aldaezinekoa”.

Hori lurralde bat izan daiteke, baina baita gorputz bat eta horren erlazio-mota ere.